Κυρ 9 Απρ 2017 06:58:16 μμ

θεΑθήναι

θεΑθήναι (21)

Σκηνοθεσία: Δ. Μαυρίκιος

Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ

ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ

ΛΑΟΥΡΑ: Πρόσεχε ρε Παύλο, δεν το είδες το stop;
ΠΑΥΛΟΣ: Ε, όχι, ήμουν λίγο αφηρημένος.
ΛΑΟΥΡΑ:  Ευτυχώς που δεν πέρναγε κανένας...
Μήπως να "προσγειωθείς" λιγάκι, να φτάσουμε και στο σπίτι, τι λες;
ΠΑΥΛΟΣ: ...πως να προσεγγίσεις ένα τόσο σκληρά ποιητικό κείμενο,
γεμάτο ενοχές και εμμονές, ένα λυρικό κρεματόριο στο βωμό των παθών...
ΛΑΟΥΡΑ: Κόκκινο Παύλο, κόκκινο!
ΠΑΥΛΟΣ: ...κόκκινο πουλί της νιότης, κόκκινος κόσμος, κόκκινο λεωφορείο ο πόθος, κόκκινο...
ΛΑΟΥΡΑ: Παύλο, σύνελθε σε παρακαλώ. Θέλω να γυρίσω στο σπίτι μου σώα.
Εάν τα βλέπεις όλα κόκκινα, άφησέ με να οδηγήσω εγώ.
ΠΑΥΛΟΣ: Τι οδηγούσε τις αισθήσεις και τις αναζητήσεις του Σεμπάστιαν,
αλλά και τι οδήγησε τα πεινασμένα παιδιά στο απάνθρωπο τέλος του.
Οδηγός, οδοιπόρος, οδυνηρός, οιδίποδας...
ΛΑΟΥΡΑ: Στρίψε αριστερά, γιατί εάν την γλυτώσουμε απόψε,
μας βλέπω να κάνουμε το γύρο της Αθήνας.

ΠΡΑΞΗ ΔΕΥΤΕΡΗ

ΛΑΟΥΡΑ: Ουφ, ευτυχώς φτάσαμε, Άγιο είχαμε. Τον Άγιο Σεβαστιανό για την ακρίβεια.
Αισθάνεσαι καλλίτερα; Να βάλω λίγο κρασάκι;
ΠΑΥΛΟΣ: Δεν σε καταλαβαίνω. Και αισθάνομαι αλλά και αισθανόμουν περίφημα. Βεβαίως και να βάλεις.
ΛΑΟΥΡΑ: Όχι λέω, σου πέρασε ο δαλτωνισμός ή...
ΠΑΥΛΟΣ: Δεν είναι δυνατόν ένα τέτοιο έργο να μην κοκκινίσει τις αισθήσεις σου.
Κάθε κεντρικό πρόσωπο της οικογένειας είναι μια ανοιχτή πληγή, με προεξέχοντα ρόλο
τον μεγάλο απών που κινεί τα νήματα.
ΛΑΟΥΡΑ: Ναι Παύλο μου, να τις κοκκινίσει, αλλά να ξεχωρίζουμε και κάποια κόκκινα.
Τα φανάρια ας πούμε...
ΠΑΥΛΟΣ: Δεν μπορεί παρά να είναι το κυρίαρχο χρώμα των αισθήσεων,
του έρωτα και του θανάτου.
Ένα κόκκινο ποτάμι που θα παρασύρει το καθετί στο πέρασμά του.
ΛΑΟΥΡΑ: Είναι ένα εξαιρετικά δυνατό κείμενο, άλλη μια ενοχική δαιμονοποίηση του συγγραφέα.
Θα ετοιμάσω κάτι να τσιμπήσουμε...κόκκινο ή λευκό κρασί;
ΠΑΥΛΟΣ: Θα αστειεύεσαι βέβαια...

ΠΡΑΞΗ ΤΡΙΤΗ

ΛΑΟΥΡΑ: Πάντως πιστεύω ότι είναι αρκετά δύσκολο να αποδοθεί ένα τόσο παθητικό έργο,
αν και οι ερμηνείες στάθηκαν στο "ύψος του βάθους" των περιστάσεων.
ΠΑΥΛΟΣ: Ναι, ήταν αρκετά βαθιές, με εσωτερικούς ελιγμούς προσωπείων,
κρατάω όμως μια απόσταση για το "στατικό" της σκηνοθεσίας και την παρατεταμένη χρήση
του βίντεο, που κάποιες στιγμές ξέπεφτε στο "κιτς" αποπροσανατολίζοντας.
ΛΑΟΥΡΑ: Δεν θα το έλεγα, εμένα γενικά μου άρεσε.
Ήταν αρκετά ατμοσφαιρικό και μου δημιούργησε κάποιες εικόνες καβαφικής ηδονής.
Νομίζω ότι βοήθησε στην συντριβή των χαρακτήρων.
ΠΑΥΛΟΣ: Μπορεί, όμως κάτι έλειπε από το "νευρικό σύστημα" της παράστασης.
Υστερούσαν κάποια "μέλη", απουσίαζαν κάποια "νεύρα".
ΛΑΟΥΡΑ: Κατάλαβα, ζητούσες πιο "ζωντανό" πιο "φρέσκο" αίμα...
ΠΑΥΛΟΣ: Ακριβώς, έστω κι αν προερχόταν από τον πεθαμένο.
ΛΑΟΥΡΑ: Να ανοίξω κι άλλο μπουκάλι;
ΠΑΥΛΟΣ: Εξαρτάται...

Thursday, 12 March 2015 13:48

Φαέθων

Κοινωνικό του Δημήτρη Δημητριάδη                    
Σκηνοθ.: Δ. Καραντζάς
θέατρο Οδού Κυκλάδων «Λευτέρης Βογιατζής
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ

ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ

ΛΑΟΥΡΑ: Καλά, είναι ανάγκη τέτοια βωμολοχία;
ΠΑΥΛΟΣ: Τελικά τι θα κάνουμε; Θα πάμε για φαγητό;
ΛΑΟΥΡΑ: Παύλο, νομίζω ότι σε ρώτησα κάτι...
ΠΑΥΛΟΣ: Το άκουσα Λάουρα, τι θέλεις να σου πω;
Για μένα όχι, δεν είναι, αλλά...
ΛΑΟΥΡΑ: Αλλά τι; Εντάξει το καταλάβαμε, και την κτηνωδία
και την επιβολή εξουσίας στην χειρότερη μορφή της.
Δεν χρειάζεται αυτός ο λόγος για τον χαρακτήρα του πατέρα,
φτάνουν οι πράξεις του.
ΠΑΥΛΟΣ: Πα-Τέρας, Φαέθων, γιος του Ήλιου.
Ένας "λαμπρός" συμβολισμός για τις "φωτεινές" κοινωνίες.
ΛΑΟΥΡΑ: Μου θύμισε ορισμένες παραστάσεις που το γυμνό
υπάρχει μόνο για την πρόκληση.
Δεν γίνετε μέρος και εργαλείο του συνόλου.
ΠΑΥΛΟΣ: Για φαγητό;
ΛΑΟΥΡΑ: Ρε Παύλο, μόνη μου μιλάω;
Πάμε για φαγητό.

ΠΡΑΞΗ ΔΕΥΤΕΡΗ

ΠΑΥΛΟΣ: Να πάρουμε ψαρικά; Έχω επιθυμήσει λίγο ουζάκι...
ΛΑΟΥΡΑ: Πάρε ότι θες.
ΠΑΥΛΟΣ: Γιατί έχεις κολλήσει τώρα εκεί;
Εντάξει, ίσως κάποιες εκφράσεις να ήταν λίγο υπερβολικές.
Πρώτη φορά βλέπεις κάτι τέτοιο; Αυτό ήταν όλη η παράσταση;
Δεν χάρηκες αυτές τις "υποταγμένες" ερμηνείες στο ζοφερό
και αποπνικτικό κάδρο σκηνοθεσίας;
ΛΑΟΥΡΑ: Τις χάρηκα και γενικά μου άρεσε η αισθητική και ο ρυθμός της σκηνοθεσίας,
αν και βρήκα περιττούς κάποιους ήχους και κάποιες "τρεχάλες".
ΠΑΥΛΟΣ: Είχε όμως το βασικότερο στοιχείο, την φαντασία.
Κι αν κρίνω από την ηλικία του Καραντζά, θα έλεγα ότι μου κινεί βάσιμες υποψίες ελπίδας.
ΛΑΟΥΡΑ: Μα φαίνεται όπου η τέχνη στερείται φαντασίας.
Ξεπέφτει σε μια "λογική παραδοχή".
ΠΑΥΛΟΣ: Να παραγγείλω άλλο ένα ουζάκι ή να το φανταστώ;
ΛΑΟΥΡΑ: Δεν νομίζω να στερείσαι δυνατοτήτων...

ΠΡΑΞΗ ΤΡΙΤΗ

ΛΑΟΥΡΑ: Του Δημητριάδη δεν είναι και το "πεθαίνω σαν χώρα;"
ΠΑΥΛΟΣ: Ναι, προφητικό έργο, γραμμένο περίπου μισό αιώνα πριν.
Είναι το έργο που του "άνοιξε" τις πόρτες του θεάτρου.
ΛΑΟΥΡΑ: Το "Φαέθων" μοιάζει με μικρογραφία χώρας. Οι "νεκρές" οικογένειες είναι μια πεθαμένη χώρα.
ΠΑΥΛΟΣ: Μα από εκεί δεν ξεκινάει το υγιές κομμάτι της κοινωνίας; Το άτομο του συνόλου.
ΛΑΟΥΡΑ: Τι γίνετε όμως όταν λείψει, όταν ελευθερωθείς από τον πατέρα δυνάστη,
όταν σωθείς από τους "σωτήρες" σου;
ΠΑΥΛΟΣ: Μάλλον στην περίπτωση του "Φαέθων", αλλά ίσως και γενικότερα είναι πολύ δύσκολο
να "επαναλειτουργήσεις". Είσαι πια εξαρτημένος-χαμένος, συνήθως ψάχνεις για προβολές σε άλλους "αρχηγούς"
ή τους προβάλεις στον εαυτό σου παίζοντας τον ρόλο τους.
ΛΑΟΥΡΑ: Κάτι τέτοιο κατάλαβα και εγώ στο τέλος του έργου, με την καταπληκτική εικόνα-ενσταντανέ
των δύο γυναικών που απόμειναν να πλέκουν στο παράθυρο, "δέσμιες" του πλεκτού τους.
ΠΑΥΛΟΣ: Υπέροχες ερμηνείες...στην υγειά μας...
ΛΑΟΥΡΑ: Στις ωραίες εικόνες...υγεία.

Friday, 06 March 2015 15:27

Οι έμποροι των εθνών

Δραματοποιημένο Μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη                    
Σκηνοθ. - μουσ.: Θ. Αμπαζής
Σύγχρονο Θέατρο - Εταιρεία Θεάτρου
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ
ΛΑΟΥΡΑ: Που θες να πάμε ρε Παύλο δευτεριάτικα;
Είσαι σίγουρος για το εγχείρημα;
Παπαδιαμάντης με ζωντανή μουσική και έξι ηθοποιούς...
ΠΑΥΛΟΣ: Ναι, πάμε, έχω ακούσει ότι είναι πολύ καλό.
ΛΑΟΥΡΑ: Εσύ έχεις ακούσει αλλά εγώ μόλις γύρισα από την δουλειά.
Δεν το αφήνουμε για άλλη μέρα;
ΠΑΥΛΟΣ: Όχι, ετοιμάσου, δεν ξέρω πόσες παραστάσεις θα έχει ακόμα.
Έτσι κι αλλιώς είναι μόνο δευτερότριτα και το κυνηγάω καιρό να το δω.
Είναι από τις παραστάσεις που έκαναν εντύπωση όταν πρωτοανέβηκαν.
ΛΑΟΥΡΑ: Εντάξει, καταλαβαίνω την επιλογή του Παπαδιαμάντη.
Άλλωστε έχουμε δει αρκετές προσπάθειες δραματοποίησης του ποιητικού έργου του
αλλά κυρίως σε μονολόγους. Τώρα δεν ξέρω...
ΠΑΥΛΟΣ: Κάνε γρήγορα γιατί εννέα και τέταρτο ξεκινάει.
ΛΑΟΥΡΑ: Πόση ώρα είναι;
ΠΑΥΛΟΣ: Θα τα πούμε στο δρόμο, πάμε...
ΠΡΑΞΗ ΔΕΥΤΕΡΗ
ΛΑΟΥΡΑ: Δύο ώρες και κάτι! Ελπίζω να μην αργήσει να ξεκινήσει
γιατί θα χάσουμε το μετρό.
ΠΑΥΛΟΣ: Σίγουρα το γνωρίζουν και θα το έχουν φροντίσει.
Μην ανησυχείς.
ΛΑΟΥΡΑ: Δεν έχουμε ξανάρθει σε αυτό το θέατρο...Μεγάλο ε;
Φαντάζομαι θα παρουσιάσουν όλο το μυθιστόρημα για να έχει τόσο
μεγάλη διάρκεια.
ΠΑΥΛΟΣ: Ε, βέβαια, δεν μπορείς να κόψεις κάτι από αυτό το κείμενο.
Κάποια έργα είναι αδιάσπαστα.
Και σκέψου ότι πρωτοδημοσιεύτηκε σαν ερωτικό ρομάντζο το 1882
σε μια σατιρική εφημερίδα της εποχής, με μεγάλη επιτυχία.
ΛΑΟΥΡΑ:  Τι πραγματεύεται θυμάσαι;
ΠΑΥΛΟΣ: Την υποταγή μιας γυναίκας, της Αυγούστας, στη σαρκική επιθυμία,
την "ανάφλεξη" της ζωής της και τέλος την "πυρπόληση" της
σε μια "υδατογραφία" εποχής.
ΛΑΟΥΡΑ: Θα ρίξω μια ματιά στο ίντερνετ...
ΠΑΥΛΟΣ: Άστο τώρα, κλείσε το κινητό γιατί ξεκινάμε.
ΤΡΙΤΗ ΠΡΑΞΗ
ΠΑΥΛΟΣ: Είχα δίκιο που επέμενα, λέγε;
ΛΑΟΥΡΑ: Τι να πω, έχω εντυπωσιαστεί...
Η εκφορά του ποιητικού λόγου, ο συντονισμός των ηθοποιών,
η μουσική υδάτινη ατμόσφαιρα...
Πολύ καλό, δεν το περίμενα, μπράβο.
ΠΑΥΛΟΣ: Σύμπραξη σύλληψης, ταλέντου, και εργασίας με υψηλά αποτελέσματα.
Φυσικά πάνω σε δυνατή βάση, όπως είναι το μυθιστόρημα του "προλετάριου της γραφής" Παπαδιαμάντη.
ΛΑΟΥΡΑ: Ναι, εξαιρετικό έργο με υπέροχη γλώσσα, που απογειώθηκε μουσικοθεατρικά,
με τον ήχο και την χρήση του νερού σε παλιρροιακούς μονολόγους, παλλόμενης πρόζας.
ΠΑΥΛΟΣ: Εντάξει παιδί μου, ηρέμησε, τι έπαθες; Το κατάλαβα ότι σου άρεσε...
ΛΑΟΥΡΑ: Μια εκθαμβωτική περιπέτεια, ενός υδάτινου κόσμου, υδαρών συναισθημάτων...
ΠΑΥΛΟΣ: Λάουρα, τι έχεις πάθει;
ΛΑΟΥΡΑ: Έλα να σου δώσω ένα φιλί...

Friday, 27 February 2015 10:47

Ιμμάνουελ Καντ

Δράμα του Τόμας Μπέρνχαρντ. Σκηνοθ.: Γ. Περλέγκας. Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» Φρυνίχου 14 ,Πλάκα.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ

ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ
ΛΑΟΥΡΑ: Πάμε να φύγουμε; βαρέθηκα...
ΠΑΥΛΟΣ: Κι εγώ, αλλά είμαι περίεργος να δω τι θα γίνει.
Μπορεί να αλλάξει κάτι, να συμβεί η ανατροπή.
ΛΑΟΥΡΑ: Έλα ρε Παύλο πάμε, είναι ευκαιρία τώρα στο διάλειμμα...
Έχει περάσει μιάμιση ώρα που "αρρωσταίνουμε" μαζί με τον Καντ
και υπολείπετε άλλο τόσο. Τι περιμένεις δηλαδή; δεν φεύγουμε καλλίτερα;
ΠΑΥΛΟΣ: Δεν νομίζω να συνεχίσει έτσι, κάπου πρέπει να πηγαίνει όλος αυτός ο "στοχασμός".
Σίγουρα υπάρχει μια κεντρική ιδέα.
ΛΑΟΥΡΑ: Η κεντρική ιδέα είναι ο Καντ και η φιλοσοφία σε σχέση με τον καθημερινό κόσμο,
αλλά περίμενα κάτι διαφορετικό.
Ούτε ο Παπαδημητρίου με πείθει...
ΠΑΥΛΟΣ: Ίσως γιατί τον έχεις συνηθίσει σε άλλους ρόλους, πιο κωμικούς.
ΛΑΟΥΡΑ: Ίσως, πάντως όλο αυτό με έχει κουράσει. Κυρίως αυτές οι δήθεν νότες χαράς
του "πληρώματος", τύπου κραυγών και φωνών, που ξεπέφτουν στα όρια της φαιδρότητας,
αντί να "χρωματίσουν" το παζλ της ουσίας.
ΠΑΥΛΟΣ: Πω, πω γκρίνια...παιδί μου τι έχεις πάθει;
ΛΑΟΥΡΑ: Βαριέμαι!
ΠΡΑΞΗ ΔΕΥΤΕΡΗ
ΠΑΥΛΟΣ: Πρώτο κουδούνι, έλα πάμε μέσα, σε λίγο ξεκινάει το δεύτερο μέρος.
ΛΑΟΥΡΑ: Είσαι σίγουρος ότι θέλεις να κάτσεις άλλη μιάμιση ώρα σε αυτό το "πόνημα";      
ΠΑΥΛΟΣ: Δεν είμαι σίγουρος, είμαι περίεργος.
Άσε που τον φάγαμε τον γάιδαρο, τώρα περιμένουμε να είναι τουλάχιστον φουντωτή η ούρα.
Έλα, πάμε, δεν έχει τόσο πολύ ακόμα, το δεύτερο μέρος είναι μικρότερο.
ΛΑΟΥΡΑ: Προτιμώ να πάω για καφέ με την Ισμήνη. Εάν δεν μπορεί θα γυρίσω στο σπίτι.
ΠΑΥΛΟΣ: Μα τώρα τι είναι αυτά που λες; Πάμε να φύγουμε μαζί.
ΛΑΟΥΡΑ: Όχι, κάτσε εσύ αφού το θέλεις...είμαι λίγο κουρασμένη, με πονάει και το κεφάλι μου...
ΠΑΥΛΟΣ: Σίγουρα είσαι καλά, δεν θέλεις να έρθω μαζί σου;
ΛΑΟΥΡΑ: Όχι σου είπα, κάτσε, είμαι κι εγώ περίεργη να μάθω το τέλος.
Καλό κουράγιο, τα λέμε μετά, γειά.
ΠΡΑΞΗ ΤΡΙΤΗ
ΠΑΥΛΟΣ: Τι κάνεις στο κρεβάτι από τέτοια ώρα, κοιμάσαι;
ΛΑΟΥΡΑ: Όχι, πήρα ένα παυσίπονο και ξάπλωσα λίγο να διαβάσω.
Πως πήγε το "ταξίδι" του κυρίου Καντ;
ΠΑΥΛΟΣ: Δεν πήγες για καφέ με την Ισμήνη;
ΛΑΟΥΡΑ: Δεν μπορούσε, για πες, είχα δίκιο;
ΠΑΥΛΟΣ: Νομίζω πως ναι, είχες.
ΛΑΟΥΡΑ: Ε λέγε λοιπόν, μ' έσκασες.
ΠΑΥΛΟΣ: Συνεχίσαμε στο ίδιο ύφος με μεγαλύτερους παροξυσμούς και τραντάγματα
ευφορίας άνευ λόγου.
Νομίζω ότι ο σκηνοθέτης προσπάθησε να επικεντρωθεί στο "η θέση της φιλοσοφίας στην ζωή μας"
και στην ίδια την στάση του Καντ για την ύπαρξη γενικότερα, αλλά ο τρόπος που το χειρίστηκε
μάλλον αποπροσανατόλισε και τελικά κούρασε.
ΛΑΟΥΡΑ: Δηλαδή δεν έχασα και τίποτα, μάλλον κέρδισα τον χρόνο μου και τον πονοκέφαλό μου.
ΠΑΥΛΟΣ: Όχι, εκτός από έναν πολύ ωραίο μονόλογο στο τέλος, που συνοψίζει την ουσία του έργου
και της ύπαρξής μας. Θα μπορούσε να είναι αυτό και μόνο το έργο στην "ατμόσφαιρα" του Καντ.
Κατά τα άλλα...ήταν ένα ογκωδέστατο βιβλίο με ελάχιστη ουσία.
ΛΑΟΥΡΑ: Καλά το κατάλαβα, καληνύχτα.
ΠΑΥΛΟΣ: Είχε όμως ωραίο εξώφυλλο...
ΛΑΟΥΡΑ: Καληνύχτα...

θέατρο: Τέχνης «Κάρολος Κουν»-Υπόγειο.

Σκηνοθεσία: Μ. Κάλμπαρη        

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ

ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ

ΛΑΟΥΡΑ: Καιρό είχα να δω τόσο κόσμο στο υπόγειο του Κουν...

ΠΑΥΛΟΣ: Ναι, έχει έναν αέρα ανανέωσης από τότε που ανέλαβε η Κάλμπαρη.

ΛΑΟΥΡΑ: Ακόμα και στο κυλικείο φαίνεται η διαφορά. Δεν έχει αυτή τη μιζέρια που επικρατούσε.
Θέλεις λίγη σοκολάτα;

ΠΑΥΛΟΣ: Όχι, ευχαριστώ.

ΛΑΟΥΡΑ: Ξεχωρίζει το γυναικείο χέρι στο χώρο...
Την ξέρεις την Κάλμπαρη;

ΠΑΥΛΟΣ: Όχι αρκετά, έχω δει κάποιες δουλειές της αλλά δεν γνωρίζω πολλά πράγματα για αυτήν.
Ξέρω ότι είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης και ότι είναι η πρώτη γυναίκα που αναλαμβάνει
την διεύθυνση του θεάτρου τέχνης.

ΛΑΟΥΡΑ: Επιτέλους, να αρωματιστεί λίγο η ατμόσφαιρα.
Είχε αρχίσει να με καταθλίβει.

ΠΑΥΛΟΣ: Πέρασε δύσκολη περίοδο το θέατρο.
Ας ελπίσουμε ότι θα έχει την αναγνώριση και την υποστήριξή που του πρέπει.
Μην ξεχνάς για ποιο θέατρο μιλάμε.

ΛΑΟΥΡΑ: Εγώ δεν το ξεχνάω, άλλοι νομίζω ότι το έχουν ξεχάσει.

ΠΡΑΞΗ ΔΕΥΤΕΡΗ

ΛΑΟΥΡΑ: Τι τρέχεις ρε Παύλο; βιάζεσαι;

ΠΑΥΛΟΣ: Συγνώμη, κάτι σκεφτόμουν.

ΛΑΟΥΡΑ: Τι σκεφτόσουν; μην μου πεις πάλι για τα πολιτικά...
Βαρέθηκα να τα ακούω όλη την ώρα.

ΠΑΥΛΟΣ: Όχι, σκεφτόμουν το περιτύλιγμα των ανθρώπων.
Φτάνει ένας άνθρωπος να αλλάξει ρούχα για να ξεγελάσει τον εαυτό του
και να το "απαιτήσει" και από τους άλλους...
Φυσικά τα ρούχα είναι μόνο η αρχή του περιτυλίγματος.

ΛΑΟΥΡΑ: Εύστοχο και ξεκάθαρο το σχόλιο του Μαριβό για τις θέσεις των ανθρώπων
και τα "κεκτημένα" εξουσιαστικά σύνδρομα που μας κατατρέχουν.

ΠΑΥΛΟΣ: Και να σκεφτείς ότι το έργο έχει γραφτεί περίπου τρεις αιώνες πίσω μας.
Είναι ένα κλείσιμο του ματιού στην τότε Γαλλική κοινωνία.

ΛΑΟΥΡΑ: Δεν φαίνεται να έχουν αλλάξει πολλά πράγματα από τότε,
παρόλες τις προσπάθειες που έχουν γίνει.
Αν και πολλές γωνίες έχουν λειανθεί, στο βάθος παραμένουμε ίδιοι, "ακατέργαστοι".

ΠΑΥΛΟΣ: Συγκεκριμένοι ρόλοι, για όλες τις γενιές "ηθοποιών" στο θέατρο της ζωής.
Μισό λεπτό να αγοράσω τσιγάρα. Θέλεις κάτι από το περίπτερο;

ΛΑΟΥΡΑ: Ένα νερό σε παρακαλώ.

ΠΡΑΞΗ ΤΡΙΤΗ

ΠΑΥΛΟΣ: Έλα, δώσε μου το χέρι σου να περάσουμε τον δρόμο...γρήγορα...

ΛΑΟΥΡΑ: Μην μου πεις πως σε έπιασε ο πόνος. Αυτό να το σκέφτεσαι κάθε φορά
που ξεχνάς να βάζεις τον εαυτό σου στην θέση του άλλου.
Γίνεσαι άδικος και το ξέρεις.

ΠΑΥΛΟΣ: Έλα, εντάξει, καμιά φορά παρασύρομαι.

ΛΑΟΥΡΑ: Ναι, καμιά φορά...
Εάν όλοι κάναμε αυτό το απλό πράγμα που προτείνει ο Μαριβό,
ίσως ο κόσμος να ήταν λίγο καλλίτερος.

ΠΑΥΛΟΣ: Σου είπα εντάξει, σταμάτα τώρα...
Βρήκα πολύ "ζωντανές" τις ερμηνείες των ηθοποιών.
Νομίζω ότι ξεπέρασαν την σκηνοθεσία.

ΛΑΟΥΡΑ: Και εγώ αυτό ένιωσα...πέρα από τους καθρέφτες και την "μπουγάδα" της κοινωνίας
κάτι μου έλειπε. Ούτε τα φώτα μου άρεσαν.

ΠΑΥΛΟΣ: Η μουσική όμως...

ΛΑΟΥΡΑ: Καλά τώρα, αφού το ξέρεις ότι λατρεύω αυτά τα γαλλικά κομμάτια.
Πάμε στο σπίτι να συνεχίσουμε γαλλικά;

ΠΑΥΛΟΣ: Πάμε, τρέχα να προλάβουμε το μετρό.

Thursday, 12 February 2015 11:02

Ο γλάρος

Δράμα του Άντον Τσέχωφ.

Σκηνοθ.:Κ. Φιλίππογλου.

Θησείον  Ένα Θέατρο Για Τις Τέχνες.

ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ

ΛΑΟΥΡΑ: Παύλο, έχουμε λίγο χρόνο, να χαζέψουμε στα μαγαζιά;

Τι ώρα αρχίζει η παράσταση;

ΠΑΥΛΟΣ: Όχι αρκετό. Εννέα και μισή ξεκινάει.

ΛΑΟΥΡΑ: Εντάξει, δεν υπάρχει λόγος να βιαστούμε.

Το θέατρο είναι λίγο παρακάτω. Κοίτα κόσμος...

Μάλλον ξαναζωντανεύει η γειτονιά του Ψυρρή.

Φαντάζομαι τι θα γίνετε στο θέατρο, θα είναι γεμάτο.

ΠΑΥΛΟΣ: Το πιο πιθανό...ένα τόσο γνωστό έργο, ενός διάσημου συγγραφέα,

σ' ένα θέατρο με "δημοφιλή πόρτα", και καλό καστ συντελεστών, είναι σίγουρα πάνω από το ήμισυ της επιτυχίας.

ΛΑΟΥΡΑ: Το έχω διαβάσει, αλλά αρκετά χρόνια πριν για να το θυμάμαι.

Όμως δεν το έχω δει. Εσύ;

ΠΑΥΛΟΣ: Κι εγώ το έχω διαβάσει, αλλά και το έχω δει τουλάχιστον δύο φορές.

Μην ξεχνάς ότι αυτά τα κλασσικά έργα, τα προτιμούν για διάφορους λόγους

εκτός από την όποια αξία τους.

ΛΑΟΥΡΑ: Πότε το είδες και αυτό ρε Παύλο;

ΠΑΥΛΟΣ: Πριν σε γνωρίσω χρυσή μου...

 

ΠΡΑΞΗ ΔΕΥΤΕΡΗ

 

ΛΑΟΥΡΑ: Πω, πω, κόσμος...όλοι αυτοί για τον "Γλάρο" είναι;

ΠΑΥΛΟΣ: Δεν νομίζω, πρέπει να είχε και άλλη παράσταση πριν.

ΛΑΟΥΡΑ: Ωραία, πάντως μου φαίνεται πως θα είναι γεμάτο.

Έλα να ρίξουμε μια ματιά...α, έχουμε ξαναδεί παράσταση που σκηνοθετεί

ο Φιλίππογλου, θυμάσαι; Τα μυρμήγκια, καλό ήταν...

Η Τσαλίκη πρωταγωνιστεί;

ΠΑΥΛΟΣ: Όχι, συμπρωταγωνιστεί μαζί με τους υπόλοιπους ηθοποιούς.

Εδώ ο Τσέχωφ καινοτομεί και δημιουργεί ένα έργο που είναι όλοι πρωταγωνιστές.

Πρωταγωνιστές της πλήξης, της ανίας και της ονειροβασίας. Απόνερα μιας "νεκρής" λίμνης που βράζει.

ΛΑΟΥΡΑ: Δεν θυμάμαι σου είπα το έργο, αλλά νομίζω ότι τα περισσότερα έργα του Τσέχωφ

κινούνται στο ίδιο ύφος.

ΠΑΥΛΟΣ: Ναι, περίπου, ουσιαστικά δεν υπάρχει η δράση ή το μεγάλο γεγονός που συνηθίζεται στο θέατρο.

Οι χαρακτήρες δρουν "υποδερμικά" σε δεύτερες ή τρίτες αναγνώσεις.

ΛΑΟΥΡΑ: Και γιατί χαρακτήριζε τα έργα του κωμωδίες ενώ δεν είναι;

ΠΑΥΛΟΣ: Δεν ξέρω...ίσως γιατί δεν υπάρχει γάμος χωρίς κλάμα και κηδεία χωρίς γέλιο.

Έλα, πάμε να πάρουμε τα εισιτήρια.

 

ΠΡΑΞΗ ΤΡΙΤΗ

 

ΛΑΟΥΡΑ: Αχ, ωραίο ήταν...πολύ καλές ερμηνείες.

Να σου πω, το περίμενα με κλασσικό ανέβασμα, αλλά μετά σκέφτηκα βλέποντας τον χώρο,

ότι κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ δύσκολο.

Πάντως ο Φιλίππογλου λειτούργησε με ενέργεια-δύναμη και φαντασία.

ΠΑΥΛΟΣ: Η αλήθεια είναι ότι ο χώρος δεν ενδείκνυται για τέτοιου είδους "κλασσικά" ανεβάσματα.

Κατ' ουσίαν πρόκειται για μια ψηλοτάβανη λωρίδα. Δύσκολο να την διαχειριστείς.

ΛΑΟΥΡΑ: Το παρουσίασε όμως πολύ όμορφα, με μια αφαιρετική διάσταση σκηνικού,

επικεντρωμένος στα πρόσωπα και τις σχέσεις με τον εαυτό τους και τους άλλους.

Δεν ήταν καταπληκτική η ιδέα με τα κουστούμια που αιωρούνται σκιαγραφώντας τα πρόσωπα;

ΠΑΥΛΟΣ: Καλή ήταν, αν και νομίζω ότι δεν λειτούργησε σε σχέση με τα πρόσωπα που "υποδύθηκαν"

ως ανδρείκελα. Σίγουρα είναι συνολικά μια ενδιαφέρουσα πρόταση, όμως νομίζω ότι κάτι λείπει

από τα αχνά χρώματα, τα "ημιτόνια" του τσέχωφ.

ΛΑΟΥΡΑ: Δεν σε περίμενα τόσο συντηρητικό θεατρικά. Επιμένεις σε μια κλασσική απόδοση των έργων;

ΠΑΥΛΟΣ: Όχι, επιμένω στην απόδοση, μόνο σε αυτή, με οποιοδήποτε τρόπο.

ΛΑΟΥΡΑ: Εμένα μου άρεσε...και μπορώ να στο μεταδώσω. Κερνάς μπύρα;

ΠΑΥΛΟΣ: Κλασικά πράγματα. Βεβαίως.

 

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ

 

Wednesday, 04 February 2015 11:13

Το θέατρο στην τέχνη

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ

ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ

ΛΑΟΥΡΑ: Παύλο, τελείωσες με το φαγητό σου;
Να μαζέψω;
ΠΑΥΛΟΣ: Ναι μάζεψε...θα φτιάξω καφέ, θέλεις;
ΛΑΟΥΡΑ: Όχι, έχω πιεί αρκετούς σήμερα...
Πήρα την Μαρία για το θέατρο, μου είπε ότι θα πάνε τελικά σινεμά.
ΠΑΥΛΟΣ: Καλλίτερα...
ΛΑΟΥΡΑ: Έλα ρε Παύλο, γιατί γίνεσαι κακός τώρα;
ΠΑΥΛΟΣ: Δεν γίνομαι κακός, απλώς δεν είναι όλα για όλους.
ΛΑΟΥΡΑ: Μπα, τι μας λες μωρέ;
Γιατί στο σινεμά δεν υπάρχουν έργα δύσκολα και απαιτητικά;
Μόνο στο θέατρο μπορεί να απολαύσει κανείς την "ανώτερη τέχνη";
ΠΑΥΛΟΣ: Φυσικά και υπάρχουν, μόνο που στην περίπτωση της φίλης σου,
στον κινηματόγραφο είναι ευκολότερο να σηκωθεί διακριτικά και να φύγει...
ΛΑΟΥΡΑ: Καταπληκτικό χιούμορ Κύριε Πολυξερίδη, γελάσαμε...
Ευτυχώς που υπάρχετε και εσείς, οι διάνοιες, ειδάλλως οι μεγάλοι δημιουργοί
δεν θα ήξεραν τι να τα κάνουν τα έργα τους...ευτυχώς.
ΠΑΥΛΟΣ: Καλά τώρα, είσαι λίγο υπερβολική, δεν
ΛΑΟΥΡΑ: Άντε παράτα με, πάω για ντούζ.

ΠΡΑΞΗ ΔΕΥΤΕΡΗ

ΠΑΥΛΟΣ: Αισθάνεσαι λίγο καλλίτερα;
ΛΑΟΥΡΑ: Εκτός από ειδήμων της τέχνης, έγινες και γιατρός τώρα;
ΠΑΥΛΟΣ: Μου φαίνεται πως έχεις τα νεύρα σου σήμερα.
ΛΑΟΥΡΑ: Καλά κάνω και τα έχω.
Και να ξέρεις ότι γίνονται χειρότερα, όταν κατηγοριοποιείς τους ανθρώπους και τις τέχνες.
ΠΑΥΛΟΣ: Λάουρα, αυτό που εννοούσα, είναι ότι δεν μπορείς να υποχρεώσεις κάποιον
να δει μια "βαριά" θεατρική παράσταση, όταν αναζητά κάτι άλλο.
Χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι δεν είναι ποιοτικό.
Το θέμα για μένα στην τέχνη είναι εντιμότητα και η αυθεντικότητα.
Η ειλικρίνεια θα έλεγα γενικότερα.
ΛΑΟΥΡΑ: ...θα μπορούσε να δοκιμάσει όμως...
ΠΑΥΛΟΣ: Σαφώς και μπορείς να αναζητήσεις τον εαυτό σου σε διάφορες τέχνες και είδη.
Και μια που μιλάμε για θέατρο πρέπει να σου πω, ότι η κωμωδία που αναζητά η φίλη σου,
είναι από τα πιο δύσκολα είδη.
Γι' αυτό και παρουσιάζεται σπάνια κάτι αξιόλογο στις μέρες μας.
Τα περισσότερα κωμικά έργα που ανεβαίνουν μετράνε πολλά χρόνια γραφής πίσω...ίσως και αιώνες.
Να σου βάλω λίγο κρασί;
ΛΑΟΥΡΑ: Γιατί όχι.

ΠΡΑΞΗ ΤΡΙΤΗ

ΛΑΟΥΡΑ: Πάντως πολλοί άνθρωποι προτιμάνε την κωμωδία στο θέατρο.
ΠΑΥΛΟΣ: Και πολύ καλά κάνουν. Αρκεί να μην θεωρούν κωμωδία αυτές τις σάχλες
που γράφονται, τύπου τηλεόρασης.
ΛΑΟΥΡΑ: Νομίζω πως ο κινηματογράφος τα πάει καλλίτερα στη παραγωγή κωμωδίας.
ΠΑΥΛΟΣ: Ίσως, όμως είναι άλλο πράγμα.
Το θέατρο λειτουργεί πιο άμεσα αλλά και πιο φαντασιακά.
Έχει αυτό το ανεπανάληπτο που δίνει η ζωντανή τέχνη.
Αυτό και μόνο κάνει το θέμα του απαιτητικό.
ΛΑΟΥΡΑ: Γι' αυτό και καμία παράσταση ενός έργου, δεν είναι ίδια με άλλη.
Είναι η στιγμή που περνά και χάνεται.
ΠΑΥΛΟΣ: Ακριβώς, και εκεί είναι που βρίσκεται όλη η ουσία.
ΛΑΟΥΡΑ: Κουράστηκα, πάμε για ύπνο;
ΠΑΥΛΟΣ: Φύγαμε...

Page 2 of 2