Κυρ 9 Απρ 2017 06:44:58 μμ

Τοπικές Ειδήσεις

Οικογιορτή Αλληλεγγύης και Εθελοντισμού από τον «ΒΡΙΛΗΣΣΟ» την Κυριακή 9/4/2017.

Οικογιορτή Αλληλεγγύης και Εθελοντισμού από τον «ΒΡΙΛΗΣΣΟ» την Κυριακή 9/4/2017.

Οικογιορτή Αλληλεγγύης & Εθελοντισμού

Για άλλη μία χρονιά, ο Δήμος Βριλησσίων, μέσω του Οργανισμού Κοινωνικής Προστασίας και Αλληλεγγύης και της Αντιδημαρχίας Περιβάλλοντος, συμμετέχει ενεργά στην Οικογιορτή Αλληλεγγύης & Εθελοντισμού που διορ...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ...

Επικαιρότητα
Επικαιρότητα

Επικαιρότητα (511)

Στο μέσον της θητείας της η νέα διοίκηση και δύσκολα θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι συντρέχουν σημαντικές αλλαγές στην καθημερινότητα του προαστίου, σε πείσμα των πολύχρονων διαφανειών που εμφάνισε ο δήμαρχος Βριλησσίων κατά την πρόσφατη «λογοδοσία» του. Βέβαια, είθισται, για ευνόητους λόγους, οι διοικήσεις να κρατάνε τα «καλά» για το τέλος.

Εν προκειμένω αναμένεται η υλοποίηση των έργων που θα χρηματοδοτήσει η Περιφέρεια, (πεζογέφυρα Αναπαύσεως, έργα ομβρίων κ.α.) και η εξαγορά (;) του ΟΤ 61 (πρώην τένις κλαμπ), που αποτελεί βασική επιδίωξη της δημοτικής αρχής. Βρισκόμαστε όμως, σε μια εντελώς διαφορετική περίοδο για να αρκεστούμε σε αυτά...

Ξεκινώντας με τη διευκρίνιση ότι όποιος ασκεί κριτική, καλόν είναι να ξεκαθαρίζει και την αφετηρία της, (διαφορετικά αυτή καταλήγει προσχηματική), ξεκαθαρίζουμε εξαρχής ότι -κατά τη γνώμη μας- το επείγον σήμερα είναι ο συντονισμός της αυτοδιοίκησης με τις ιδιαίτερες απαιτήσεις της περιόδου: Να πράξει ο δήμος ό,τι είναι δυνατόν α) ώστε να προστατέψει ένα επίπεδο «κανονικότητας» στην καθημερινότητα των πολιτών για να μην παρασυρθούν όλα από τη μνημονιακή βαρβαρότητα, β) να συμβάλει στην ανάταξη του ηθικού των κατοίκων, διασώζοντας σε κάποιο βαθμό την ιδιότητα του «πολίτη» και γ) να συγκροτήσει ένα όσο πιο δημοκρατικό πλαίσιο γίνεται για την αντιμετώπιση των δυσκολιών.

Όπως επισημαίναμε και στο προεκλογικό πρόγραμμα της «Δράσης», τον Μάρτιο του 2014, «σήμερα δεν αντιμετωπίζουμε μόνο την εφαρμογή μιας βάρβαρης πολιτικής αλλά μιας διαλυτικής πολιτικής. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι όχι μόνο με μια κατάσταση περιορισμένων μέσων άσκησης πολιτικής, αλλά και με μια αυτοδιοίκηση διαφορετικής σύστασης. Ζητούμενο είναι να διασώσουμε τον κοινό τόπο χτίζοντας μια νέα σχέση ανάμεσα στο Δήμο και τους δημότες, ενισχύοντας δίκτυα, πρωτοβουλίες, συλλόγους, δραστηριότητες, για να πυκνώσει η συσπείρωση μεταξύ των δημοτών, να συγκροτηθεί η πόλη σε κοινότητα».

Παρακάμπτουμε επομένως ως δημοτική παράταξη, την όποια αντιπαράθεση για τα επιμέρους, διότι για να προχωρήσει οτιδήποτε, (μέχρι και το πρόγραμμα ανακύκλωσης), πρέπει να προηγηθεί «σπάσιμο» της απογοήτευσης, της παραίτησης και της απόσυρσης των ανθρώπων και η σταδιακή εμπέδωση ενός κλίματος συμμετοχής και υπεράσπισης των «κοινών», ώστε περισσότεροι δημότες να αναλάβουν ευθύνη για τον τόπο τους. Αυτό το διαφορετικό «κλίμα» δεν πέφτει όμως από τον ουρανό. Καλλιεργείται από τις παρατάξεις και τις διοικήσεις. Με θεσμούς, διαδικασίες, υποδομές που ευνοούν την επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων και τη διευκόλυνση των δραστηριοτήτων τους, με φροντίδα για όποιον δυσκολεύεται, με άνοιγμα και «μοίρασμα» των αποφάσεων, με αυτιά ανοιχτά και κατανόηση της πολιτικής συγκυρίας. Πράγματα που δεν μπορούν να καρποφορήσουν με τις συνήθεις μεθόδους, τους χειρισμούς, τη μικροπολιτική, τους παραγοντισμούς και τις «λογοδοσίες» - θεάματα.

Η αλήθεια είναι ότι τα Βριλήσσια έχουν όλα τα θετικά ενός μικρού δήμου που ιστορικά έχει κατακτήσει ένα ικανοποιητικό επίπεδο συνεννόησης μεταξύ των δημοτικών παρατάξεων. Έχουν όμως και τα αρνητικά ενός αυτό-αναπαραγόμενου συντηρητικού καθωσπρεπισμού, που εμποδίζει το πολιτικό προσωπικό να ανανεωθεί, όχι μόνο σε πρόσωπα, αλλά και σε πρακτικές διοίκησης. Δεν βρισκόμαστε σε περίοδο αμεριμνησίας. Πρέπει να υπερβούμε το μοντέλο των παραγόντων που «σχεδιάζουν», υπόσχονται και αντιδικούν μεταξύ τους για την τοπική εξουσία, αφήνοντας στην κοινότητα το ρόλο του χειροκροτητή και των εκλογών ανά πέντε χρόνια. Η κάθε διοίκηση πρέπει να ανοιχτεί, να εμπιστευτεί τους δημότες και το προσωπικό της, να συμβάλει στη δημιουργία συλλογικοτήτων στον αθλητισμό, στη γειτονιά, στον πολιτισμό, στο περιβάλλον, στη νεανική δημιουργία, να δώσει ρόλο και φωνή σε τοπικές προσπάθειες, να τις κάνει συμμέτοχες στο σχεδιασμό, την εκτέλεση και τον έλεγχο των δημοτικών δράσεων, να διασώσει το δημόσιο χώρο και να αποφύγει την κοινωνική ερημοποίηση.

Η κάθε διοίκηση πρέπει να επιδιώξει τη μεγέθυνση του δυναμικού των πολιτών που εμπλέκονται στις τοπικές υποθέσεις, (αντί να τους αποτρέπει), αντιρροπώντας την ισχυρή διαλυτική και απαξιωτική επίδραση που ασκείται από την κεντρική πολιτική σκηνή. Υπ’ αυτήν την έννοια, Πόλη σημαίνει επαρκείς χώροι συνάντησης, περιπάτου, άθλησης, πολιτισμού, ώστε η κοινότητα να λειτουργεί και να διαμορφώνει το δικό της «μικρόκοσμο» και ο πολίτης να διευκολύνεται να ασκήσει δεξιότητες που διαφορετικά ίσως δεν θα είχε ανακαλύψει. Στον τομέα του Πολιτισμού η έλλειψη υποδομών στα Βριλήσσια είναι κραυγαλέα. Ούτε μια εξοπλισμένη δημοτική αίθουσα δεν υπάρχει για να παρακολουθήσει κανείς ένα καλλιτεχνικό δρώμενο. Η πόλη έχει ανάγκη από έναν νέο πολυχώρο, κέντρο δραστηριοτήτων και νέο σημείο αναφοράς, με άξονα -ενδεχομένως- την πολύπαθη Δημοτική Βιβλιοθήκη που εξελίσσεται σε μια περιφερόμενη εικονική πραγματικότητα. Σημαντική είναι και η συντήρηση των υπαρχόντων χώρων, ώστε να μη δημιουργείται διαρκώς ανάγκη πολυδάπανων επισκευών ως αποτέλεσμα της εγκατάλειψής τους. Στον τομέα του Αθλητισμού, η αύξηση της ζήτησης για αθλητισμό από τη νεολαία έχει καταστήσει τόσο εμφανή την έλλειψη υποδομών, που τα Βριλήσσια αποτελούν έναν από τους χειρότερους δήμους της Αττικής σε αθλητικές εγκαταστάσεις.

Η νέα διοίκηση φαίνεται να μην αντιλαμβάνεται το πιεστικό του πράγματος, αναβάλλοντας ακόμη και απλές -μη δαπανηρές λύσεις, π.χ. την άμεση κατασκευή βοηθητικού γηπέδου στους χαρακτηρισμένους χώρους δίπλα στο υπάρχον κλειστό ή στη Ναυτική Βάση. Στα ζητήματα των δομών αλληλεγγύης, παρά τον ανακουφιστικό ρόλο που ασκούν οι νέες δημοτικές δομές και το Κοινωνικό Παντοπωλείο, (Κοινωνικό Ιατρείο, Φαρμακείο, Φροντιστήριο, Ψυχολογική υποστήριξη κ.α.), το οικοδόμημα είναι «εκ θεμελίων» εύθραυστο καθώς βασίζεται αποκλειστικά σε εθελοντές, ΜΚΟ και χορηγούς! Το ερώτημα προκύπτει αναπόφευκτα: Ποια είναι η ευθύνη του ίδιου του δήμου έναντι των κατοίκων του; Πόσα κονδύλια έχει εγγράψει ο δήμος Βριλησσίων στον προϋπολογισμό του για τη λειτουργία αυτού του σχεδίου; Εξίσου αναπόφευκτη, ως συνέπεια των κατευθύνσεων που ακολουθούνται στην Κοινωνική Υπηρεσία, είναι η αποσπασματικότητα των δράσεων που υλοποιούνται.

Λειτουργούμε με... ό,τι προσφέρεται. Πραγματοποιήθηκε π.χ. πέρσι έλεγχος για την πρόληψη του καρκίνου του μαστού, με συμμετοχή λίγων δεκάδων γυναικών. Αν και αυτός έχει την αξία του, η παρέμβαση δεν είχε συνέχεια, επελέγη κάποια άλλη, καρδιολογικός έλεγχος, σπειρομέτρηση κλπ, με τους ίδιους όρους. Όταν όμως πρόκειται για ζητήματα πρόληψης ή αγωγής υγείας, ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ του πληθυσμού έχει την ανάγκη του δήμου, πράγμα που συνεπάγεται στόχευση, σχεδιασμό, δράσεις σε βάθος χρόνου, διαρκή ενημέρωση – ευαισθητοποίηση, στα σχολεία, στις ενορίες, στα ΚΑΠΗ, στους φορείς κλπ για να δημιουργείται ένα μεγάλο δίκτυο που θα εξασφαλίζει τη μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή του πληθυσμού, ώστε η επιλεγμένη παρέμβαση να είναι αποτελεσματική. Το πρόβλημα ξεκινάει από τη στρεβλή αντίληψη που έχει διαμορφώσει ο δήμος Βριλησσίων για τον ρόλο του. Αντί να αποσκοπεί σε μια οργανωμένη δημοτική Κοινωνική Υπηρεσία με πόρους και προσωπικό, ικανή να ασκεί επιτελικό ρόλο, να πληροφορεί και να διεκπεραιώνει περιστατικά, δικτυωμένη με τις υπάρχουσες δομές του δημόσιου / ιδιωτικού τομέα, παρακολουθώντας ταυτόχρονα την εξέλιξή τους, προτιμά τα εγκαίνια «ιατρείων» και άλλων δομών, που στα μάτια των ψηφοφόρων «φαίνονται» πιο αποδοτικές, αλλά δεν είναι.

Αντί να επενδύει στην ενδυνάμωση ενός αυτοτελούς μηχανισμού, ικανού να διευθετεί προβλήματα, με μόνιμο προσωπικό, αξιοποιώντας ΜΟΝΟΝ υποστηρικτικά τους εθελοντές, ώστε να καταγράφει πραγματικές ανάγκες μέσω σταθερής επικοινωνίας με όλους τους τοπικούς φορείς και να σχεδιάζει δράσεις μαζί τους σε ετήσια βάση, προτείνοντας μεθόδους, διαθέτοντας πόρους και επιστημονική υποστήριξη, προτιμά να επενδύει σε προτάσεις «εισαγόμενες» ή περιφερόμενες και δομές εξαρτώμενες από εξωγενείς παράγοντες. Στο ζήτημα των απορριμμάτων πάλι, υπερηφανεύεται ο δήμος μας, επειδή, ακολουθώντας τυποποιημένες υποδείξεις, προχώρησε στη σύνταξη ενός Τοπικού Σχεδίου Διαχείρισης Απορριμμάτων, σε συνεργασία με τον ΕΔΣΝΑ, ο οποίος απορροφά και διαχειρίζεται τα ανακυκλώσιμα ή αξιοποιήσιμα υλικά που «παράγει» η πόλη. Υπερηφανεύεται και για μείωση του όγκου των απορριμμάτων της τάξης του 5%, χωρίς να έχει υπολογισθεί η επίπτωση της κρίσης σε αυτήν.

Πόσο «τοπικά» είναι όμως τα σχέδια που καταθέτουν οι Δήμοι, όταν δεν προβλέπεται καμιά πραγματικά τοπική εγκατάσταση / λειτουργία, όταν ακόμη και τα προδιαλεγμένα από τα νοικοκυριά κλαδέματα, αντί να παραμείνουν εντός των ορίων του δήμου, (όπως κάθε τι που μπορεί να παραχθεί και να αξιοποιηθεί τοπικά), μεταφέρονται εκτός, (με μεταφορικά μέσα και προσωπικό του δήμου) και «παραχωρούνται» σε άλλους φορείς; Πότε θα γίνει κατανοητό ότι δεν βγάζει πουθενά να αντιμετωπίζεται ο δημότης ως πελάτης, συλλέκτης πόντων, τρόφιμος, γκρινιάρης, εύπιστος ή ανεύθυνος, ανίκανος να αναλάβει στο πλαίσιο της κοινότητας οποιαδήποτε ρόλο και εργασία;

Αναφερθήκαμε ενδεικτικά σε τέσσερεις βασικούς άξονα τομείς δημοτικού έργου, (λειτουργία θεσμών, υποδομές, κοινωνικό ρόλο του δήμου και ανακύκλωση), για να υπογραμμίσουμε πόσο αυτοί συνδέονται μεταξύ τους, με κεντρικό νήμα την ενεργοποίηση του δημότη, που με τη σειρά της προϋποθέτει μια «άλλη» δημοτική πολιτική. Χωρίς το κεντρικό νήμα μιας τέτοιας κατεύθυνσης, που θα εστιάζει στη διάσωση του τοπικού χώρου και των λειτουργιών του, μακριά από παραγοντισμούς, μικροπολιτικές και την αναπαραγωγή του υπάρχοντος, η πόλη μας, όπως αντιστοίχως και η χώρα, δεν έχει μέλλον. Είναι καιρός συνεπώς, να προσεγγίσουμε τα προβλήματα πιο ουσιαστικά, αντί να αυτοϊκανοποιούμαστε με παρεμβάσεις που ακόμη δεν έχουν αγγίξει / κατανοήσει το ζητούμενο της συγκυρίας.

Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων «Δράση για μια Άλλη Πόλη»

*φωτογραφία: Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας. Διαλογισμοί και αντιφεγγίσματα. 1936

Έκτακτη ανακοίνωση
Αγαπητοί συμπολίτες μας,
το Κοινωνικό Παντοπωλείο έχει μεγάλη ανάγκη από τυποποιημένα προϊόντα και είδη καθαρισμού.
Η προσφορά όλων είναι σημαντική!
Δεχόμαστε τις προσφορές σας στο Κοινωνικό Παντοπωλείο ,Λ. Πεντελης 62, από τις 8.00 πμ έως τις 15.30.
Ευχαριστούμε

Με 2 πρόσωπα στο τελευταίο παιχνίδι εναντίον της Α.Ε. Ζωγράφου επικράτησε με 1-5.
Σε ένα αναγνωριστικό πρώτο ημίχρονο, στο μικρών διαστάσεων γήπεδο του Ηρακλείου, τα Βριλήσσια προηγήθηκαν στο 25΄ με σουτ της 18χρονης Γερμανίδας Nagel στο ντεμπούτο της.

Ένα καταιγιστικό 20λεπτο στο β΄  ημίχρονο ήταν αρκετό να φέρει το δείκτη του σκορ στο 0-5, με γκολ της Καλαβρού (2), της Πάκου και της Παπουτσή, ενώ χάθηκαν πολλές ευκαιρίες με αποκορύφωμα το  πέναλντι που απέκρουσε η τερματοφύλακας του Ζωγράφου σε εκτέλεση της Πότσιου.

Η χαλάρωση των ποδοσφαιριστριών του Α.Ο.Β. είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση του σκορ από την Κωνσταντιδέλη, με απίστευτο σουτ σχεδόν από το κέντρο, παραβιάζοντας έτσι την εστία της 13χρονης Νίκης Γαβαλά μετά από 6 αγώνες για πρώτη φορά.

Τον αγώνα παρακολούθησε ο ομοσπονδιακός προπονητής της Εθνικής Γυναικών Δημοσθένης Κάβουρας εκδηλώνοντας το έντονο ενδιαφέρον του για 3 αθλήτριες των Βριλησσίων.

ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ  ΟΜΙΛΟΣ  ΒΡΙΛΗΣΣΙΩΝ
ΚΙΣΣΑΒΟΥ & ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΩΝ – 2108104251

www.aovrilission.gr

Επιμέλεια: Μαρία Πάστρα, ζωγράφος.

«H τέχνη είναι η κατάφαση, η ευλογία και η αποθέωση της ύπαρξης..Πλησιάζει, σαν λυτρωτική και θεραπεύτρα μάγισσα» ( F. Nietzsche).
Η τέχνη κάνει τη ζωή μας υποφερτή. Ονομάζομαι Μαρία Πάστρα και  είμαι ζωγράφος. Σε τακτά χρονικά διαστήματα, παρουσιάζω στα «Βριλησσιώτικα Νέα», δρώμενα  από τον χώρο των τεχνών, από τα «σημαντικά »  ή από τα παραλειπόμενα, τα σοβαρά και τα αστεία..τα «μικρά» και τα «μεγάλα». Η σταχυολόγηση γίνεται ανάμεσα σε εκδηλώσεις, κυρίως εκθέσεις ζωγραφικής  που έχω επισκεφτεί ή πρόκειται να δω. Ο σκοπός της στήλης δεν είναι η αξιολόγηση των καλλιτεχνικών συμβάντων, δεν διαθέτω άλλωστε τις δεξιότητες  του τεχνοκριτικού. Η επιδίωξή μου είναι η επικοινωνία μαζί σας. Αν μπορέσω, με λόγια απλά και καθημερινά, να μοιραστώ με κάποιους από τους αναγνώστες, τις εμπειρίες του δικού μου αισθητικού μικρόκοσμου και την απόλαυση που αυτός μου προσφέρει..θα είμαι παραπάνω από ευτυχής.


Σήμερα, θα σας ξεναγήσω στο πολιτιστικό κέντρο του δήμου Αθηναίων «Μελίνα Μερκούρη», όπου φιλοξενείται μέχρι και την Κυριακή ένα ιδιαίτερο εγχείρημα . Ο δραστήριος δάσκαλος Νίκος Ευσταθίου , Διευθυντής  του 5ου Δημοτικού Σχολείου Δάφνης “Γεώργιος Μπουζιάνης”, θεωρώντας  τον πολιτισμό ως δομικό στοιχείο στην προσωπικότητα των μαθητών και με  επιμονή και σταθερή δέσμευση στην καλλιέργειά τους και την ανάδειξη των κοινωνικών διαστάσεων της τέχνης, έχει δημιουργήσει μια παράδοση στην υλοποίηση μακρόχρονων προγραμμάτων εικαστικού  χαρακτήρα . Κάθε χρόνο, συνεργαζόμενος με το  Μουσείο Παιδικής Τέχνης, οργανώνει μια έκθεση με συγκεκριμένη θεματική, στην οποία συμμετέχουν τα παιδιά του σχολείου του και αναγνωρισμένοι καλλιτέχνες – συνεργάτες.
Είναι η τέταρτη φορά που το 5ο Δημοτικό Σχολείο Δάφνης συνεργάζεται με το Μουσείο Παιδικής Τέχνης σε μια από κοινού προσπάθεια εμπλουτισμού της εκπαιδευτικής διαδικασίας μέσω της Τέχνης.
Το σχολικό έτος 2016- 2017 η θεματική τιτλοφορείται «Σκιές και Καραγκιόζης project». Στο χώρο του 5ου Δημοτικού Σχολείου Δάφνης, το Μουσείο Παιδικής Τέχνης, μέσω της υπεύθυνής του εικαστικού Αθανασίας Σκληρού, στελέχους του  Εκπαιδευτικού  του Τμήματος ,πραγματοποίησε εργαστήρια ζωγραφικής για τους μαθητές όλων των τάξεων από Α ́έως Στ ́ Δημοτικού, όπου τα παιδιά δημιούργησαν τα έργα τους σε δύο εικαστικά εργαστήρια διάρκειας 90’. Η γνωριμία των μαθητών με τον Καραγκιόζη ξεκίνησε με μια αναδρομή στη γέννησή του, ως θέαμα με θρησκευτική σημασία από την Ασία και την ιστορία του Θεάτρου Σκιών, παλιά όσο και τα παιχνίδια του φωτός με τη σκιά, συνεχίστηκε με τις συνθήκες  διάδοσής του στην Ελλάδα με τη μορφή ενός κωμικού, σκωπτικού λαϊκού θεάτρου, αλλά και  την αναγκαιότητα της ηρωοποίησής του  και ολοκληρώθηκε με την αξία και τη σημαντικότητα της υπόστασης και της έννοιας που φέρει το πρόσωπό του.
Τ α παιδιά  συμμετείχαν σε ποικίλες προσεγγίσεις του θέματος και το συνέδεσαν με όλες τις κοινωνικές και ιστορικές του διαστάσεις,  είδαν φιγούρες του ήρωα και των συμπρωταγωνιστών του, πειραματίστηκαν με ποικίλες τεχνικές ζωγραφικής και  διάφορα υλικά  και τελικά ζωγράφισαν  το δικό τους Καραγκιόζη: επίκαιρο, μαχητικό και διαχρονικό, τον Καραγκιόζη στο εργοστάσιο, στο ιατρείο, στο σπίτι με την οικογένεια ή με τους φίλους του, τον Καραγκιόζη αστροναύτη, στο νοσοκομείο, τη  φυλακή ή το πάρκο. τον Καραγκιόζη μετανάστη ή πρόσφυγα.. τον Καραγκιόζη «τους»  στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον .Ό λος ο πολυπρόσωπος θίασος του θεάτρου σκιών αποτυπώθηκε με μολύβια, μαρκαδόρους  και χρώματα διδάσκοντας μέσα από τα  παιδικά χαρτόνια 125 έργων ζωγραφικής και χαρακτικής, 128 μαθητριών και και μαθητών, την πολυπολιτισμικότητα, το σεβασμό και την αναγνώριση της διαφορετικότητας των ανθρώπων. Το  ελληνικό Θέατρο Σκιών και οι αγαπημένοι ήρωες ενηλίκων και παιδιών φάνηκε πως συνεχίζουν να ζουν , όχι μόνο μέσα από το θέατρο, αλλά και μέσα από τις εικαστικές τέχνες.
Όπως κάθε χρόνο, τα παιδικά έργα συνεκτίθενται μαζί με έργα τέχνης αναγνωρισμένων καλλιτεχνών, σε μια ισότιμη παρουσία .Φέτος παρουσιάζονται μαζί τους έργα 25 εικαστικών και καραγκιοζοπαιχτών, οι οποίοι στη συνέχεια θα τα παραχωρήσουν στην πινακοθήκη του σχολείου. Το κοινό που θα τα επισκεφτεί, έχει έτσι τη δυνατότητα να γευτεί ένα συναρπαστικό διάλογο που δημιουργείται τόσο από τη συνύπαρξή τους όσο και από την εμπνευσμένη τοποθέτησή τους στο χώρο, από την επιμελήτρια της έκθεσης Λουίζα Καραπιδάκη, ιστορικού τέχνης και Προέδρου  του Μουσείου Παιδικής Τέχνης.
Παραθέτω την απολαυστική την περιγραφή τους από την ίδια την επιμελήτρια:
«..Ο Γιώργος Ρόρρης απαθανατίζει τη σκιά μιας ολόσωμης γυναικείας μορφής πάνω σ’ ένα φθαρμένο τοίχο, διαμορφώνοντας μια ιδιάζουσα ατμόσφαιρα. Η απεικόνιση της φθοράς του σοβά, με την τραχιά υφή του παλίμψηστα ασβεστωμένου τοίχου, έρχεται σε ανταγωνιστική εικονογραφική αντιπαράθεση με την άυλη αιθέρια αναπαράσταση της σκιάς, δίνοντας την εντύπωση ενός ισχνού graffi . Ιδιαίτερη αίσθηση δημιουργείται και από τη χρωματική απόδοση της σκιάς που παίρνει το χρώμα της σάρκας από την αντανάκλαση του φωτός. Η Κωνσταντίνα Κατρακάζου πραγματεύεται εικαστικά την αποτύπωση της σκιάς σε ουδέτερο ακαθόριστο χωρικά φόντο, χρησιμοποιώντας μαζί με την δυναμική σχεδιαστικής της ικανότητα μεικτές τεχνικές. Η σκιαγραφημένη ανθρώπινη φιγούρα προδίδει την παρουσία του αντικειμένου, χωρίς να αφήνει περιθώρια ανακάλυψής του. Η σκιά μόνη μοιάζει να αιωρείται αιώνια ασύνδετη από το υποκείμενο της δημιουργώντας ένα αίσθημα του κενού, όμως αντί να παρουσιάζεται ως φαντασιακό ον εμφανίζεται επιτήδεια ως το alter-ego υπαρκτού προσώπου, του υποκειμένου το οποίο επιδεικτικά απουσιάζει. Οι δύο Ισπανίδες καλλιτέχνιδες Nuria Gonzalo και Esperanza Caro αντιπαραθέτουν οπτικές πληροφορίες πάνω στην αποτύπωση της σκιάς. Η Gonzalo στο χαρακτικό «μεταξύ των σκιών» παραθέτει παιχνίδια φωτοσκίασης και τις εικονογραφικές μεταβολές μεταξύ της ύλης των αντικειμένων και της άυλης σκιάς τους. Ενώ η Caro στη χαλκογραφία «Κενό» ιχνογραφεί εμφατικά αφαιρετικά τη σκιά που απλώνεται σε απροσδιόριστο σχήμα σ’ ένα μεταφυσικό περιβάλλον. Η Θεοδώρα Χανδρινού ανιχνεύει και αποτυπώνει σε ξυλογραφία τις ευμετάβλητες σκιές ενός νησιώτικου τοπίου. Μια ενδιαφέρουσα εικονογραφική προσέγγιση, που καταφέρνει με τη σχεδιαστική της δύναμη να αποδώσει με λυρισμό και πλαστικότητα στο ανάγλυφο ενός ορεινού και συνάμα υδάτινου τοπίου. Η Ευδοκία Κύρκου αποτυπώνει σε χειροποίητο χαρτί τη σκιά μιας ανθρώπινης φιγούρας, το “Ψυχογράφημα 5”. Η μορφή εμφανίζεται στο κέντρο ενός απόλυτα κενού χώρου χωρίς περίγραμμα και σε συνδυασμό με την αδρή υφή της επιφάνειας δημιουργεί την ψευδαίσθηση της ελαφράς κίνησης της σκιάς. Μια ενδιαφέρουσα εικαστική προσέγγιση με εφευρετική την προσθήκη του objet trouvé, που αφήνει να εννοηθεί η πιθανή ύπαρξη ενός υποκειμένου. Η Νίκη Καράγιωργα συνθέτει ένα απόλυτα σουρεαλιστικό έργο με τον τίτλο «folk story». Το σκηνικό του θεάτρου των σκιών, με τον καραγκιόζη μπροστά στο ανατολίτικο σαράι, μετατρέπεται σε ένα υπερρεαλιστικό περιβάλλον με δαντελένιο φόντο γεμάτο ψάρια. Η δεσπόζουσα κεντρική φιγούρα του καραγκιόζη απεικονίζεται με όλα τα παραδοσιακά γνωρίσματα, ως υπενθύμιση αλλά το εικονικό περιβάλλον εικονίζεται ως αλληγορία της διαχρονικής πολιτιστικής αξίας του θεάτρου των σκιών. Η Πένυ Κωνσταντίνου παρουσιάζει δύο δίπτυχα με «σκηνές θεάτρου» παραπέμποντας στη δύναμη της ίδιας της απεικόνισης του καραγκιόζη. Έργα με μεγάλη αφηγηματική δύναμη, αφού με λίγες λεπτές και χοντρές μαύρες γραμμές και ελάχιστα χρώματα εξιστορούν ολόκληρα θεατρικά στιγμιότυπα με αναγνωρίσιμες φιγούρες. Η Αγγελική Μπάρα επικέντρωσε το ενδιαφέρον της στις χειρονομίες του καραγκιοζοπαίχτη την ώρα της παράστασης και το τιτλοφορεί το ασπρόμαυρο έργο «ο πρωταγωνιστής». Ιδιαίτερο ενδιαφέρον δημιουργεί σχεδιαστικά με το παιχνίδισμα των απεικονίσεων των σκιών πάνω στη σκηνή του θεάτρου καθώς και με την προοπτική που παράγεται από τη διαγώνια οπτική γωνία της απόδοσης του θέματος. Η θεατρική απόδοση του καραγκιοζοπαίχτη απασχολεί εικονογραφικά την Αγγέλα Καράλη. Η εξπρεσιονιστική απόδοση της θεματικής της επιδεικνύει την πολύπλευρα πολύπλοκη εργασία του καλλιτέχνη-πρωταγωνιστή την ώρα της εκτέλεσης του έργου. Ταυτόχρονα, στα έργα της «Αίσθημα και παράσταση» παραπέμπει εννοιολογικά και στην άυλη πλευρά του επαγγέλματος, που απαιτεί την πλήρη νοητική, σωματική και συναισθηματική συμμετοχή του καραγκιοζοπαίχτη. Η Ελένη Παπανικολάου με ακρυλικά σε πανί απαθανατίζει ένα στιγμιότυπο από παράσταση του θεάτρου των σκιών. Η απόδοση είναι ρεαλιστική, σχεδόν φωτογραφική τόσο στις κεντρικές ανθρώπινες φιγούρες, όσο και στα παραδοσιακά κτήρια. Εντυπωσιακή είναι και η επιτηδευμένη απόδοση με την πλούσια χρωματική γκάμα των εικονιζόμενων θεμάτων πάνω στο λευκό φόντο του μπερντέ. Η Δέσποινα Κουβάτσου αναπαριστά με λάδι σε καμβά μια σκηνή από παράσταση καραγκιόζη παραπέμποντας στον κοινωνικοπολιτικό ρόλο του θεάτρου των σκιών. Εμφανίζει τον πατριώτη Καραγκιόζη να παρακινεί τον Μεγαλέξανδρο, τον Μπαρμπαγιώργο και τον Σταύρακα να «σώσουν την Ελλάδα...». Ένας ενδιαφέρον συνδυασμός συμβολικών και εμβληματικών χαρακτήρων, του πάμφτωχου πανούργου, του αρχαίου ήρωα, του κτηνοτρόφου ρουμελιώτη και του αστού ψευτοπαλληκαρά. Η Σοφία Σταύρου απεικονίζει το δικό της «Θέατρο Σκιών» με μια εντελώς πρωτότυπη παραστατικότητα. Οι ρεαλιστικές αναγνωρίσιμες απεικονίσεις έχουν εξαφανιστεί και στη θέση τους επικρατεί μια ανήσυχη σύνθεση με πανδαισία χρωμάτων. Η συνύπαρξη των πολλαπλών και έντονα γεωμετρικών όγκων και σχημάτων που υπερτερούν στον πίνακα αποδίδουν την αίσθηση της διαρκούς κίνησης σε γραμμικό ρυθμό Ο Κωνσταντίνος Κουγιουμτζής, ως αγιογράφος, φιλοτεχνεί την εικόνα «Λιτανεία - ο Καραγκιόζης Απρίλιος» αποτυπώνοντας τον καραγκιόζη ευλαβή. Η εικονογραφική απόδοση, ζωγραφισμένη με την τεχνική της αυγοτέμπερας, παραπέμπει σαφώς σε βυζαντινά εικονογραφικά πρότυπα, τόσο από το αυστηρό ύφος όλης της σύνθεσης, όσο τη σχηματοποιημένη απόδοση του τοπίου και της ανθρώπινης φιγούρας. Η Ντίνα Αναστασιάδου περιλαμβάνει στην εικονογράφησή της και το νεανικό κοινό του θεάτρου, δίνοντας έτσι μια ενδιαφέρουσα οπτική αντιπαράθεση στο δίπολο πρωταγωνιστή και θεατή. Στη μονόχρωμη σύνθεσή της, σε έναν εντελώς άδειο χώρο, δημιουργεί αίσθηση η ρεαλιστική απόδοση των εικονιζόμενων παιδιών σε στάση ευθυμίας. Η Μαρίνα Στελλάτου παίρνει ως εικονογραφική αφορμή τον καραγκιόζη για να παραπέμψει συνειρμικά στον φαντασιακό κόσμο των παιδιών. Στο έργο της με αφηγηματικότητα και εκφραστικότητα οι θεατρικές φιγούρες αντανακλώνται ως σκιές παιδιών πάνω στη θεατρική σκηνή, αποτυπώνοντας την παιδική ευθυμία και ζωτικότητα με ευαισθησία και έξυπνες πλαστικές λύσεις. Η Μαρία Πάστρα δημιουργεί ένα έργο με πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία από τα παιδικά της χρόνια. Στο δυναμικό και λεπτομερές σχέδιο της διηγείται συναισθήματα και ιστορίες βαθιά χαραγμένες στη μνήμη και τις αποδίδει δεξιοτεχνικά με έναν έκδηλο μινιμαλισμό. Όλες οι ζωγραφικές της αναφορές είναι σημαίνουσες και παραπέμπουν σε κόσμους ολόκληρους, αφήνοντας χώρο στον θεατή να ερμηνεύσει με τη δική του συναισθηματική φόρτιση την απεικόνιση ενός παιδιού να στήνει χορό με τον γκροτέσκο καραγκιόζη και λεπτεπίλεπτες μπαλαρίνες. Η Βασιλική Μπλούκου επιλέγει να αναφερθεί στην πολυπλοκότητα του επαγγέλματος του καραγκιοζοπαίχτη και αποτυπώνει την εικόνα δράσης «κατά την παράσταση» πίσω από τον μπερντέ. Παραπέμπει έτσι και στα άυλα συναισθήματα και την κατάθεση ψυχής του καραγκιοζοπαίχτη, με τους πολλαπλούς ταυτόχρονα ρόλους του εμπνευστή, του δημιουργού, του ερμηνευτή, του ηθοποιού, του μελωδού και συχνά του ζωγράφου. Στο έργο «Ο Καραγκιόζης και οι τρισκατάρατοι» ο Σπύρος Χρήστου συγκεντρώνει πολλές εικονογραφικές αναφορές από την ελληνική ιστορία, αρχαιολογία και τις λαϊκές παραδόσεις για να δημιουργήσει τη δική του «παράσταση». Η σύνθεση με την έντονη αφηγηματική διάθεση χωρίζεται σε δύο μέρη για να προβάλλει το καλό (την πολιτιστική κληρονομιά) και το κακό (τους πολυσχιδείς εχθρούς) της χώρας ενώ η παράθεση των πολλαπλών αλληγορικών περιγραφών αποδίδει στο σύνολο ένα υπερρεαλιστικό ύφος. Ο Σταύρος Λαός χρησιμοποιεί τα κλασικά εικονογραφικά δάνεια για να δημιουργήσει μια δισδιάστατη μεταλλική εγκατάσταση που τιτλοφορεί «Θέατρο Σκιών». Σ’ αυτή την πρωτότυπη εικαστική πρόταση προβάλλει την πλαστικότητα του διάτρητου μετάλλου και εκμεταλλεύεται την επιτρεπτή φωτεινότητα και τις σκιές που δημιουργούνται προοπτικά πάνω στο ζωγραφισμένο θεατρικό σκηνικό. Ο καραγκιοζοπαίχτης Σωκράτης Κοτσορές εκθέτει τρεις δημιουργίες με χαρακτηριστικές φιγούρες ηρώων του ελληνικού θεάτρου σκιών, έργα μιας πολυτάλαντης καλλιτεχνικής χειροτεχνίας, που χαρακτηρίζονται από την ευρηματική αφηγηματικότητα τους. Ο καραγκιοζοπαίχτης Σωτήρης Χαρίδημος φιλοτέχνησε ένα έργο ζωγραφικής, βασισμένο στις αρχές της εκφραστικής δύναμης της περιγραφικής του τέχνης, που παραπέμπει σε αφίσα παράστασης του θεάτρου των σκιών. Ο καραγκιόζης εμφανίζεται με τη χαρακτηριστική ρακένδυτη φιγούρα του, ως «αγράμματος» γραμματικός με χαρτί και καλαμάρι... Η Αικατερίνη-Ευμορφία Κιπένη-Θαλασσινού χρησιμοποιεί διάφορα υλικά (μέταλλο, ξύλο, πλεξιγκλάς) και μεικτές τεχνικές για να αποδώσει την πολυμορφική κινητή φιγούρα του καραγκιόζη. Μέσα από ελάχιστες χρωματικές αναφορές και εκπληκτική μορφική λιτότητα καταφέρνει να αποδώσει τη χαρακτηριστική του φιγούρα και να προβάλλει σε μορφολογική μετεξέλιξη τη σχέση του με το θέατρο των σκιών. Η Εύη Καζάκου επικεντρώνει το καλλιτεχνικό της ενδιαφέρον στις ενδυματολογικές προτάσεις του θεάτρου σκιών. Το έργο της, παρά τις έντονες αναφορές στην παράδοση χαρακτηρίζεται από μια διάχυτη ελευθερία τόσο στη θεματική, όσο και στη μορφική και τη χρωματική απόδοση. Ο Γιώργος Γιώτσας θέλοντας να αποδώσει έναν φόρο τιμής στα υπαρκτά πρόσωπα του Καραγκιόζη και του Χατζηαβάτη προβάλλει καμένα σπαράγματα των μορφών τους πάνω σ ́ ένα απόλυτα καθηλωτικό χρυσό φόντο. Πρόκειται για μια εξαιρετικά σύγχρονη εικαστική προσέγγιση του θέματος φορτισμένη με ποικίλες εννοιολογικές αναφορές, που τονίζονται από την έντονη εκφραστική δύναμη του καλλιτέχνη. Τέλος, η ιδιαίτερη σημασία αυτής της έκθεσης έγκειται εν πολλοίς στην πολυφωνία των εικαστικών μέσων και στην εκφραστική τους δύναμη. Η ποικιλομορφία της θεματικής απόδοσης, η παραστατική, αφαιρετική ή εννοιολογική αντιμετώπιση οδηγεί σ’ ένα συναρπαστικό αισθητικό αποτέλεσμα και καλεί τους θεατές να ανακαλύψουν αθέατες πλευρές της σκιάς και της τέχνης του καραγκιόζη. »

Συντελεστές της έκθεσης εκτός από το 5ο Δημοτικό Σχολείο Δάφνης «Γεώργιος Μπουζιάνης»  και το Μουσείο Ελληνικής Παιδικής Τέχνης είναι η Α ́ Διεύθυνση της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Αθηνών (Γραφεία Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης & Πολιτιστικών Θεμάτων) και ο Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων.

Στο σημείο αυτό θα σας αποχαιρετήσω με την προτροπή να επισκεφτείτε την έκθεση, ειδικά αν έχετε παιδιά και ..μικρούς φίλους!
Που και πότε?
Στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων  «Μελίνα Μερκούρη»
Ηρακλειδών 66 & Θεσσαλονίκης
Θησείο
Στάση Μετρό Κεραμεικός
Παρασκευή 27 Ιανουαρίου και Σάββατο 28 Ιανουαρίου  , ώρες 10 με 20
Κυριακή 29 Ιανουαρίου , ώρες 10 με 14

Σας εύχομαι να έχετε έν α όμορφο και πολύχρωμο Σαββατοκύριακο!
Μαρία Πάστρα

Page 3 of 64